Naar Singapore en naar de Aegir!

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven, Schrijfsels        Comments: 2 Comments

Voor mijn werk reis ik nogal wat af. Zo ook de laatste keer naar Singapore alwaar ik via de schitterende luchthaven Changi Airport met overal tapijt in de hallen en gangen naar China ben gereisd. Hoe het allemaal gelopen is, heb ik geprobeerd hieronder te vermelden.

Als inmiddels frequent flyer kun je een gratis airmiles pasje krijgen bij de verschillende maatschappijen die hieraan meedoen. Niet dat ik nu veel airmiles spaar maar vaak geeft zo’n pasje priority bij het inchecken aan de gate en daar gaat het mij om. Nu vloog ik de laatste keer weer eens met Singapore Airlines. Wat een verademing, die leuke Singaporese meisjes die (bijna) alles voor je willen doen als klant. Ik had het wel geweten hoor, alleen ben ik helaas gebonden aan de bookingsgrillen van het bookingsbureau waar mijn bedrijf het hele reisgebeuren aan heeft uitbesteed. Want er wordt noodgedwongen wat afgereisd. Totnogtoe staat Singapore Airlines bovenaan met het spaarprogramma KrisFlyer.

Singapore Airlines
                         Singapore Airlines, topper in mijn vliegwereld

Singapore-Airlines-2
        Deze dames van Singapore Airlines doen (bijna) alles voor je als klant.
Je hoeft nergens om te vragen, ze vragen aan jou wat je wilt. En zo hoort het.

Gezien mijn toch wat groot uitgevallen lichaam, heb ik net niet genoeg aan een normale vliegtuigstoel omdat ik letterlijk klem kom te zitten tussen de stoel waarop ik zit en de stoel voor mij. Dus ik moet altijd de stoel upgraden naar een stoel met extra beenruimte en dat is weer niet gratis. En dan zit je bij de nooduitgang en heb je geen raampje om naar buiten te kijken. Wel ben je op de nooduitgang-plek verzekerd van jankende kinderen die gratis of tegen aanzienlijke korting meereizen met hun vader of moeder en het halve vliegtuig terroriseren met een doordringend gekrijs waartegen geen oorkappen helpen. Nu heb ik dezelfde oorkappen als die voor in een helikopter (zie foto) en die werken op zich prima voor helikoptervluchten maar houden niet het gekrijs tegen van een kind wat schreeuwt alsof hij gemarteld wordt. Dat is eigenlijk jammer want nu ik het zelf proefondervindelijk heb meegemaakt, moet ik toch weer op zoek naar andere oorkappen of vragen om een vliegmaatschappij waar kinderen verboden zijn. Dat zou zomaar eens een gouden greep kunnen zijn, vluchten waarop kinderen verboden zijn zodat je een beetje kunt slapen in het vliegtuig nadat je al 24 uur wakker bent. Want krijsende k*t-koters die onafgebroken de boel bij elkaar schreeuwen omdat ze hun zin niet krijgen, dat zijn hele vervelende koters.

H540A_B_D
De 3M PELTOR Optime III oorkappen

 

Na op de heenweg uitstekend te zijn verzorgd door de lieftallig dametjes van Singapore Airlines (ze vragen ieder moment of je wat wilt drinken of wilt snacken als je ze vragend aankijkt) kwamen we aan op Changi Airport. Nou dat is een luchthaven, daar kan Schiphol nog een puntje aan zuigen zeg. Daar zijn echt binnenhuis-architecten bezig geweest want dat is me daar toch een partij mooi, Schiphol verbleekt daar toch een beetje bij want in Singapore is er echt met zorg gewerkt aan een architectonisch maar functionele vertrek -en ontvangsthal.

16859299

DSC_0003

6174817471_eb8c57944f_z

Nadat we de -formele- groepsprocedure hadden doorlopen (dat moet je ook maar weten) werden wij opgehaald door de lokale agent die binnen op ons stond te wachten terwijl wij al buiten stonden en ook nog eens uit zijn zicht. Maar na een klein halfuur kwamen we elkaar toch tegen en werden we naar een hotel gebracht voor een ontbijt om daarna meteen naar een veerboothaven te gaan want we gingen naar de Aegir per boot en niet per helikopter. Gelukkig hadden we nog een uurtje (…) de tijd om even door Singapore te lopen wat we dan ook hebben gedaan.

DSCN0993
                      De Singaporese variant van Chinatown met gratis WiFi

DSCN0999
    Een prachtige tempel in het hartje van Chinatown, helaas gesloten…
DSCN1009
Mijn collega’s bij het bord HongKong Street. Overigens betekent de naam
      HongKong zoiets als geurige haven vanwege de (vroegere) wierook.

DSCN1010
                                     Persoonlijk vindt ik dit een aparte foto,

                               een zakenman verdwaald tussen de airco’s…

DSCN1014
                                             Het zakencentrum van Singapore

DSCN1016
En hier zien we het beroemdste hotel/casino van Singapore.
Bovenop 3 grote gebouwen.

En daar wilde ik het toch even over hebben want er was, verdorie, geen tijd meer om het te gaan bezoeken. Bovenop de drie wolkenkrabbers, wat eigenlijk het Marina Bay Sands Hotel is, ligt een enorm zwembad wat de drie wolkenkrabbers waar de gasten kunnen slapen, met elkaar verbindt. Het heeft de vorm van een schip gekregen dat bovenop de gebouwen ligt. Het hotel-casino heeft maar liefst 2560 kamers waaronder een 629 m2 grote Chairman-suite die op de 54ste verdieping ligt. Deze suite bestaat uit 4 luxueuze slaapkamers, 2 woonkamers, 2 bars, een mediakamer en een poolkamer. Het draait in de Marina Bay Sands allemaal om het casino. In tegenstelling tot de casino’s in bijvoorbeeld Las Vegas is de entree in Singapore niet gratis. Wie het casino in wil moet per dag 100 Singaporese dollars (57 euro) betalen. Eenmaal binnen in het 15.000 m2 grote casino heb je als speler de keuze uit maar liefst 1600 slotmachines met meer dan 250 verschillende thema’s. Verder staan er ruim 500 speeltafels. En wie de toegang betaalt mag ook het zwembad in. Om de winst te vieren of juist het verlies te accepteren. Wel iets anders dan de speelhallen van Leo Heino maar het prijskaartje van 150 miljoen dollar steekt dan ook schril af bij die van het Circus Zandvoort maar dat terzijde.

DSCN1019
Veel gebouwen in Singapore hebben ‘last’ van woekerende planten ofzo…

Na een wandeling van ongeveer een uur, werden we weer opgehaald en naar het havengebouw gebracht alwaar wij vertrokken richting de Aegir.

DSCN1020

Uiteraard moesten wij daar enige tijd wachten en daar kwamen we er achter dat ook het havengebied verworden is tot attractie, omdat er inmiddels een kabelbaan is aangelegd, hoog boven de haven.

De boottocht ging als volgt:

embedded by Embedded Video

DSCN1023

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook vanaf het water val je van de ene architectonische verbazing in de andere… 

Tijdens de boottocht zijn we wel 100 verschillende boten tegengekomen. Aangezien ik het een beetje zonde van de ruimte vindt om al die boten hier op te noemen en ze te laten zien, heb ik er een paar geplaatst. Binnenkort staan de meeste foto’s op www.marinetraffic.com en ook komen er regelmatig foto’s in de dagelijkse nieuwsbrief ShippingNewsClipping van Piet Sinke. Een abonnementje is gratis, hartstikke leuk.

DSCN1048-2
Zo’n rare hoge boot is dus een zogeheten ‘car-carrier’, een roll-on rol-off vessel
en ziet er van binnen uit als een grote parkeergarage.

Nu is het dan wel in Zuid-Korea maar het beladen gebeurd overal hetzelfde. Dus het filmpje
hieronder komt op hetzelfde neer:

embedded by Embedded Video

DSCN1053-2

    Een containerschip van Mitsui O.S.K. Lines, gemakshalve afgekort tot MOL

DSCN1117-2
                                              Bootje van de Singaporese waterpolitie

 

DSCN1141-cr

Na ruim een uur varen, kwamen we dan eindelijk aan bij de Aegir die
parmantig liet zien 
dat ze de grootste (kraan) had.

DSCN1147
Hier de groep riggers met voorman die ons verwelkomden en ons hielpen
aan boord van de Aegir te gaan.

Hier houdt het voor Singapore even op, enkele dagen later vertrokken we naar de
Chinese Zuidzee, ter hoogte van Hongkong.

 

 

Kaapstad, Zuid-Afrika in 4 dagen

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven, Schrijfsels        Comments: 1 Comment

DSCN0636-tafelberg
Aankomst te Cape Town op 18 april 2014 met het Deepsea Construction Vessel Aegir met de Tafelberg op de achtergrond.

Door mijn werk verkeer ik regelmatig buiten het Koninkrijk en recentelijk maakte ik een overtocht mee op Heerema’s DCV Aegir van Mobile, Alabama, USA naar Cape Town/Kaapstad Zuid-Afrika. Normaal gesproken vlieg je bij een crew change dezelfde dag of de volgende dag terug naar huis. Echter, onder een aantal van mijn collega’s leefde de sterke drang een aantal dagen langer te blijven en dat stak mij aan. Mijn ticket werd omgeboekt naar Turkish Airlines en ipv de 18e of de 19e april vloog ik nu de 22e april terug. Ik had dus 3,5 dagen om te bezoeken wat ik allemaal wilde bezoeken. Ik zou in principe op 18 april al in de middag van boord gaan maar door omstandigheden werd het pas in de avonduren. Bijna miste ik nog het taxi-busje wat ons naar de immigratie-dienst zou brengen. Dat kwam omdat de sleutel van de kluis aan boord, waarin mijn paspoort lag, bij iemand in zijn broekzak zat en waar die was, wist even niemand. Maar dat is allemaal goedgekomen. Zelf had ik al een hotel geregeld, het Hotel on St.Georges en dat bleek middenin het centrum te liggen en vlak bij Waterfront, op ca. 10 minuten loop-afstand. We trokken met de Aegir nogal wat bekijks, zo liep er een werf ineens leeg en begon iedereen daar foto’s te maken en heel toevallig voer er een rondvaartbootje rondom ons en ik kon het niet nalaten ook weer van hen foto’s te maken.

DSCN0621-werf

Boven: De reparatiewerf loopt uit om foto’s te nemen van de Aegir
Onder: Gefotografeerde fotograferende toeristen…

DSCN0613-rondvaartboot

Hotel on St.Georges:

22709_19_b hotel-on-st-georges

st-georges-map

Het Hotel on St.Georges zit in de St.Georges Mall, een shopping centre en ik heb dit hotel gekozen vanwege de centrale ligging maar vooral vanwege de aantrekkelijke prijs van 44 euro per nacht inclusief ontbijt. Nu staan er allemaal schitterende afbeeldingen van de kamers van het hotel op het internet maar de afbeelding boven het kaartje is een representatieve weergave van de kamer. Het is een schoon hotel, de kamers worden dagelijks gedaan, het personeel is alleraardigst en heel behulpzaam, er is gratis wifi, er is een wasservice en er is satelliet-TV. Nu waren de TV-toestellen uit het jaar kruik maar ja, wie gaat er nu met slechts vier dagen te gaan in Kaapstad een beetje TV kijken op de hotelkamer. Daar kwam ik echt niet aan toe en de tv is dan ook niet aan geweest. Het ontbijt werd geserveerd in het restaurant in het shoppingcentre vanaf 7 uur in de ochtend tot een uur of 11. maar ik was voor negenen alweer de hort op. Het ontbijt was ook goed en lekker, vers brood iedere morgen, scrambled eggs, worstjes, vers geperst sap, cappucino (tegen een zeer redelijke bijdrage en ook echt cappucino) en bediening aan tafel. Dus ik had zeker niet te klagen, dat was uitstekend geregeld.

Dag 1: 19 april 2014: Cape Point / Kaap die Goeie Hoop.

Naast de receptie van het hotel stond een pc waarop je e.e.a. kunt nazoeken en als eerste probeerde ik een kaartje te krijgen voor Robbeneiland. Dat ging helaas niet, de eerste mogelijkheid was pas de 21 om 1 uur in de middag. Dus daarover later meer. Ik zat zo eens rond te kijken en kwam uit op de website www.mytours.co.za van Roger Major. Ik besloot om te gaan voor de Cape Peninsula Tour en ik stuurde een mail. Ik werd binnen 15 minuten teruggemaild en afgesproken werd, dat ik rond half 9 zou worden opgehaald in het hotel. Dat is mooi, nu kon ik eindelijk slapen want ik had die middag nog gewoon gewerkt.

Inderdaad werd ik de volgende dag opgehaald door Roger Major met een busje en vanwege de tweede ronde van de World Triathlon Series 2014, werd de Peninsula Tour andersom gedaan. Het zijn behoorlijke afstanden die we gingen rijden en met Roger als chauffeur waren we maar met z’n drieën. Dus gingen we met een personenwagen. De twee andere reisgenoten waren twee Nigeriaanse vrouwen die op vakantie waren. Nu denk ik bij Nigeria al meteen aan spammers, info-phishers, fraude, internetgokken en corruptie maar deze Nigeriaanse vrouwen lieten blijken dat er ook een andere kant is. En dat is een hele beschaafde en keurige kant want ze waren uitstekende reisgenoten.

Aangezien mijn camera bijna leeg was, had ik hem in het hotel opgeladen. Dacht ik. Er bleek een schakelaar te zitten waarmee de de stroom kunt inschakelen. ik was blijkbaar erg moe en had dat niet in de gaten gehad. Met als gevolg dat mijn camera niet tot leven kwam. En ik maak gemiddeld 50 foto’s per dag, als het er niet meer waren. Dus dat was balen. En ik ging nog wel naar Cape Point, naar de beroemde foto-plek. Gelukkig hadden de Nigeriaanse dames wel een opgeladen foto-toestel bij zich en boden ze spontaan aan mij ook te willen fotograferen. Die foto’s zijn overigens uitstekend gelukt.

20140419_104610_resized_1 Boulders
20140419_102722_resized_1

Kijk wel even onder je auto als je weggaat, je weet maar nooit of je een pinquin aan gort rijdt… 

Vanwege de World Triathlon verliep de Peninsula / Cape Point tour prcies andersom dus we gingen eerst kijken bij de pinquin-colonie in het Table Mountain National Park “Boulder”. Op zich wel aardig maar op het bordje “Please look under your vehicle for pinquins” was er niet veel te zien danwel te fotograferen. Dus we waren dan ook weer snel terug bij de auto en we gingen naar de volgende stop. En dat was Cape Point, daar ging het mij om. En Cape Point bestaat uit twee stops, de ene is bovenop een heuvel waar je met een kabelbaantje naar boven kunt en dan kun je nog een stukje verder naar boven lopen naar de oude vuurtoren en de andere stop is helemaal onderaan, waar het beroemde bord staat.

20140419_114557_resized_1

 Het grootste gedeelte ging met het kabeltreintje “The Flying Dutchman” en het resterende ging per voet omhoog. Welke foto je hier ook maakt, ze kunnen allemaal zo in een folder.

Bovenop het uitkijkplateau bij het oude vuurtorentje was een prachtig uitzicht op de omgeving met ook hier een paal met bewijzering hoe ver we overal vandaan zijn, maar liefst 9635 km van Amsterdam.

20140419_114951_resized

20140419_115018_2_resizedEhio

Van links naar rechts, ik heb haar naam niet kunnen onthouden en helemaal rechts, Ehio uit Nigeria die zo aardig was mij die dag op de foto te zetten omdat mijn camera het niet deed vanwege een lege batterij die dag.

Nadat we weer met het kabelbaantje naar beneden waren gegaan en het souvenirwinkeltje hadden bezocht, reden we naar het wereldberoemde en meest gefotografeerde bord van Zuid-Afrika waar we één voor één op de foto gingen. We moesten zelfs wachten tot we aan de beurt waren.

20140419_125412_resized

Nadat we zowat wegwaaiden bij Kaap Die Goeie Hoop, reden we door naar Hout Bay Harbour, waar we wat gingen eten en aansluitend een boottripje konden maken naar Seal Island, ook wel Duiker Eiland genoemd, waar een zeehonden-kolonie huist. Nu ben ik wel wat gewend en als je zeehondjes wilt zien, moet je dat vooral doen maar hier is eigenlijk niks aan. Je zit eerst 20 minuten op een boot om er te komen, vaart een paar keer rond het eiland om foto’s te nemen en vaart vervolgens weer 20 minuten terug. Nu kost het maar zo’n 70 Rand, ca 5 euro dus op zich is het wel een leuke onderbreking maar toch. Het leukste is nog dat allerlei meevarenden voorop willen zitten. Maar als er een golf ijskoud oceaanwater over ze heen komt, is het ineens minder leuk voor ze maar wel voor de rest die achterop zit. Van de zeehonden hebben we wel een paar foto’s gemaakt en die beesten stinken echt een uur in de wind. Wat een lucht. En ik hou wel van varen op een bootje dus voor die 5 euro was het nog wel te doen. Advies: neem een (regen)jas mee want je waait zowat van de boot af en het opspattende water maakt je behoorlijk nat. Tot groot vermaak van de bemanning overigens maar dat hoort er bij. Het is tenslotte op het land een graadje of 25 dus als je terug op de wal bent, ben je zo droog.

20140419_153834_resized

Na de zeehonden was het over met de pret en gingen we op huis aan. De 1e dag was geslaagd, ik was op Kaap Die Goeie Hoop geweest en had Zuid-Afrikaanse pinquins en zeehonden gezien. De dagtocht kostte 700 Rand, omgerekend nog geen 50 euro. Daarvoor huur je zelf geen auto en het dagprogramma is aantrekkelijk gemaakt met naast Cape Point / Cape of Good Hope nog een aantal bezoekjes aan een aantal andere bezienswaardigheden. Daarbij komt dat Roger Major een uiterst vriendelijke en vooral geduldige man is die het zelf ook leuk vindt om mensen in de rondte te rijden en tijdens de rit veel verteld over Zuid-Afrika zelf. Zeker aan te raden. Neem wel een jas of trui mee, bovenop de vuurtoren van Kaap de Goede Hoop kan het behoorlijk waaien en koud zijn. En voor diegenen die wat meer van Roger zelf wil weten:

Roger Major of Mytours.co.za After successfully running a guesthouse in England, Roger Major came to South Africa in 2002. Settling in Sea Point, Cape Town where he bought another Guesthouse. He married Rosetta from Cape Town in 2003. In 2006 he studied South African history and tourism and qualified as a tour guide. He is now running Daytours from CapeTown. He has an extensive knowledge of the tourism industry both in South Africa and overseas. Covering many aspects of the industry with a wealth of experience, working both in hotels and organizing tours.

 Na aankomst in het hotel, besefte ik dat ik de volgende dag nog niks had geboekt. Gelukkig bood de service-desk van het hotel uitkomst. Men adviseerde een Wineland-tour te gaan doen en aldus werd dit vastgelegd. Ook de volgende dag weer zou ik worden opgehaald.

Dag 2: 20 april 2014: De Wineland-tour met wine-tasting vanaf 10 uur in de morgen (!)

Keurig werd ik de 20e april weer opgehaald uit het hotel. Wat dat betreft is het allemaal uitstekend geregeld. Deze tour kostte 800 rand, zo’n 55 euro. Ook deze groep was vrij beperkt doordat een aantal die zouden meedoen, nog lagen te slapen toen de mini-bus ze kwam ophalen. In het gezelschap was een alleraardigst Duits stel waarvan zij een congres had bijgewoond en hij was overgevlogen voor een paar dagen vakantie en een Japanner, de workshop-manager van Hitachi Construction in Zambia die er even tussenuit was gegaan omdat hij 50 weken van de 52 per jaar werkt en dan dreigt soms het kaarsje langzaam uit te gaan. De arme man sprak amper Engels dus ik heb hem een beetje op sleeptouw genomen en toen bleek zijn Engels weer mee te vallen..

DSCN0660

Trouw-locatie op een wijnland, de eerste waar we naar toe gingen.

Nu had ik altijd het idee dat een wijntour iets is voor de wat ouderen. Dat komt inmiddels mooi uit, want ik ben onlangs 50 geworden. Maar dat we om een uur of 10 al beginnen met wijnproeven en wijndrinken, dat wist ik niet maar we begonnen er vol vreugde aan. Zo ook het Duitse stel.

DSCN0664

Nu dacht ik, dat we een Zuid-Afrikaanse zouden krijgen die ook echt Afrikaans kon praten maar nee. Had ik de dag ervoor een in Zuid-Afrika woonachtige Engelsman die getrouwd is met een Zuid-Afrikaanse, de reisleidster van de wijntour was een Joegoslavische die met een Afrikaan is getrouwd. Wat het er niet minder leuk op maakte overigens want ze was behoorlijk ADHD op een erg leuke manier en een erg leuk Joegoslavisch accent in haar Engels. En daar moest ik natuurlijk ook mee op de foto.

DSCN0714

En nee, ik sta niet op een verhoging ofzo, ze is echt zo klein…

En zo reden we van Wineland naar Wineland. Ik zat voorin het busje en maakte tijdens de rit door het schitterende landschap tientallen foto’s, ook vaak van de bewegwijzering die toch nog vaak in het oud-Hollandsch is.

DSCN0697

DSCN0749-cpr

Ze hebben in ieder geval bijzondere scholen in Zuid-Afrika zoals op het bordje op de foto hierboven staat.

DSCN0767

Nadat we zo’n 4 wijnproeverijen in en uit zijn geweest en een lunchstop hadden gemaakt in Franschhoek, stopten we bij de ingang van de andere gevangenis waar Mandela heeft gezeten, Groot Drakenstein Prison (Victor Verster Prison), waar een bijna 6 meter hoog standbeeld staat van Nelson Rolihlahla Mandela. Dat is een vaste stop voor allerlei toeristen, waaronder wijzelf dus en ook dit moest op foto worden vastgelegd. Kort daarna gingen we alweer op huis (hotel) aan, want de dag zat er op. De dagtour is geboekt via het hotel en kostte, zoals eerder gezegd, zo’n 800 rand / 55 euro. Zeker een aanrader want het is gewoon leuk en je komt toch enigszins aangeschoten weer in het hotel aan en dan vraagt iedereen natuurlijk of je de wijntoer hebt gedaan.

Dag 3: 21 april 2014: De Tafelberg en Robben Island.

Dit zou de laatste dag worden en de 22e zou ik in alle rust mij gaan voorbereiden op de terugkeer naar Nederland. helaas, het liep iets anders. Op deze dag geen geboekte toer, want het bezoek aan de Tafelberg én het bezoek aan Robben Island is heel goed zelf te doen zonder behulp van een toer-operator. Vlakbij het hotel waarin ik verbleef, zat de plaatselijke VVV, zal ik maar zeggen, waar de bus van de CitySightSeeing tour stopt. En de 1e rit gaat hoppa, meteen naar de Tafelburg zonder ergens te stoppen. Kosten: 150 rand / 10 euro. Maar dan kun je de hele dag met de bus heen en weer rijden en in -en uitstappen wanneer je maar wilt. Dus een dagticket gekocht.

CitySightSeeingCitySightSeeing-kaartje

DSCN0827

Om vervolgens naar boven te kunnen moet je ook een kaartje kopen. Echter, de Tafelberg wordt soms geplaagd door een hardnekkige wolk die het verblijf bovenop zeer onaangenaam kan maken. Deze wolk ligt dan als een sluier over de top van de berg heen. Van beneden lijkt het een vlakke bovenkant maar dat is het in het geheel niet. Het uitzicht, als de wolk tenminste er niet is, is fantastisch. En als de wolk wel op de berg ligt en je kijkt wat langer, dan druipt als het ware de wolk van de berg af, zoals te zien is in het allereerste plaatje van dit verslag. De Tafelberg is dan meestal ook dicht als de wolk weer eens er dwars op ligt. Het is dan steenkoud en je wordt er zowat vanaf geblazen. Is mij verteld.
En dat was dan ook zo de dag erop, zoals te zien valt op de onderstaande foto.

DSCN0909

 

DSCN0777Cable Car to Table Mountain ticket

Een kaartje voor een volwassene voor de Table Mountain Cableway kost 215 Rand en dat is ongeveer 15 euro. Voor in je eentje is dat goed te doen maar voor een gezin met drie kinderen wordt het andere koek, ook al zijn de kaartjes voor kinderen tot 17 jaar maar 100 Rand, ca. 7 Euro. Zeker, als je alleen maar voor het uitzicht komt want ook al is het prachtig, je bent na een kwartiertje wel klaar. Daarbij komt, dat kinderen nogal avontuurlijk zijn en overal zijn hoge klauterrotsen die bij de rand een paar honderd meter recht naar beneden gaan. Moeders zal doodsangsten uitstaan, vaders zal boos en geirriteerd raken en aangezien er verder helemaal niks te doen is op de berg behalve een beetje in de rondte kijken, ben je er snel klaar. Maar ja, je komt er waarschijnlijk nooit weer dus moet en zal je die berg op gaan. Neem in ieder geval een jas of warme trui mee, want ook hier kan het aardig tochten.

DSCN0803

Prachtig uitzicht vanaf de Tafelberg op (een gedeelte van) Cape Town met in de verte op zee Robben Island

DSCN0821

Omgeving van de Cableway onderaan de Tafelberg

Conclusie: Een gezin met 3 kinderen is al gauw 700 Rand / 50 euro kwijt. Dat zijn toch heel wat ijsjes en flesjes drinken op het strand. (waar het water overigens ijskoud is en waar haaien voorkomen maar dat terzijde). Binnen een half uur ben je wel uitgekeken op de Tafelberg en behalve wat brutale vogels en de Rotsklip Dassies, een soort reuze-marmot, is er behalve het uitzicht, weinig te zien.

DSCN0812
De Kaapse Rotsklip Dassie, verboden te voederen overigens

Na het bezoek aan de Tafelberg, stond als laatste een bezoek aan Robben Eiland op het programma. Nu is een bezoek aan Robben Eiland een must en van te voren de tickets reserveren wordt dan ook sterk aangeraden. Vanaf 8 uur in de morgen tot 7 uur ‘s avonds varen er onregelmatig veerboten naar het eiland. Als je een ticket koopt, koop je tevens een plek op de veerboot. Los een ticket voor het eiland kopen, gaat niet. Raadpleeg de website van Robben Eiland voor beschikbare plaatsen. Zie www.robben-island.org.za voor beschikbare tijden en datum. Ik meldde me ruim van te voren aan bij de balie van de Nelson Mandela Gateway to Robben Island. Deze gateway is vrijwel niet te missen en staat tegenover de gele Clock Tower, die niet over het hoofd is te zien. De foto hieronder is genomen vanaf de Waterfront-kant maar je ziet deze kenmerkende toren al, als je de tourbus uitstapt en de trap oploopt.

DSCN0842

DSCN0835

De Nelson Mandela Gateway to Robben Island. Je kunt hier kaartjes kopen maar hou er rekening mee dat je vrijwel nooit dezelfde dag een bezoek kan brengen aan Robben Island en in het ergste geval pas na een aantal dagen, zoals mij overkwam met het Paas weekend. En toen ik mij meldde bij de balie, kreeg ik te horen dat de ticket gecancelled was. Wat! Hiervoor bleef ik juist langer in Kaapstad om een bezoek te brengen aan Robben Island want daar moest je zijn geweest. Helaas, helaas, het was die dag niet meer mogelijk en een juist ingeschatte medewerker die daar toevallig liep, waagde er zelfs nog een paar telefoontjes aan maar helaas, het was vol en vol is vol. Dus kan ik gelukkig mijn ticket reschedulen of een refund krijgen. Reschedulen leek me een optie, dat werd dan 8 uur in de morgen. Same place, same trip… Daar ging mijn uitslaap-ochtend en weg was mijn planning voor die middag. Met mijn ziel onder mijn arm ben ik maar op een terrasje gaan zitten en nam daar, eindelijk, mijn eerste biertje. Een heus Namibisch biertje genaamd Windhoek Lager en gebrouwen volgens het Duitse Reinheitsgebot van 1530.

Ineens bedacht ik mij dat ik eigenlijk een vrije middag had en besloot eens wat rond te kijken bij Waterfront, zoals het daar heette. Al gauw kwam ik er achter, dat dat geen verkeerde keuze was, want er was, in het Paas-weekeinde, werkelijk van alles te doen.

DSCN0841
De V&A Waterfront Swing Bridge, die om de haverklap open en dicht gaat en dat is om te zien alleen al leuk. Hieronder het volledig gerestaureerde gebouw van de African Trading Port. Onderin aan de achterkant zit een enorme souvenirwinkel.

DSCN0852

Aangezien het een enorme paasdrukte was, was het overal wel gezellig. Wat me opviel, is dat de pin-automaten ‘open’ waren, dat wil zeggen, de automaten zijn gedeeltelijk inpandig en worden ‘s avonds afgesloten. Voor de deur, ook op deze Paasdag, staat een security-wacht zodat je rustig kunt pinnen. Er wordt gewaarschuwd niet alleen ‘s avonds te pinnen bij een beschikbare automaat. Onverlaten hangen er camera’s op en doen een wisseltruck door zogenaamd boos te worden, je opzij te duwen en de kaart uit de automaat te trekken, hem snel om te wisselen en jou een andere bankpas terug te geven. Veelal eentje die ook al gestolen is. Dus kijk uit met pinnen, doe dit overdag en bij voorkeur waar security bij de automaat staat. Mijn ING bankpas werkte gewoon in iedere automaat en je kunt pinnen wat je wilt. 2000 Rand is ongeveer 140 Euro maar je kunt beter 2x 1000 Rand pinnen, omdat je dan meer biljetten krijgt van een kleinere waarde. Da’s wel zo handig wat hier en daar wil men nog wel eens vergeten dat je met 200 Rand betaalde en je van 100 Rand teruggeven. De naam van de munt komt overigens van de goudader in Witwatersrand en in 1961 werd de Zuid Afrikaanse rand officiëel ingevoerd. De biljetten zijn overigens prachtig en in omloop in de 10, 20, 50, 100 en 200 Rand versies en er zijn oude en nieuwe biljetten. Alles wordt gewoon door elkaar gebruikt. verder zijn er muntjes van 1, 2 en 5 rand en ik kreeg af en toe weleens een muntje van 10 Randcent, ongeveer ter grootte van oud Nederlands dubbeltje. Nu is 1 Rand omgerekend ongeveer 0,07 Euro en 10 Randcent daar weer een tiende van. Dus ik stond enigszins verbaasd te kijken dat ik een paar van die hele kleine muntjes terug kreeg. Hieronder alle in gebruikte zijnde muntjes die ik in hanen heb gehad en voor de 5 Rand, 35 eurocent, is inmiddels een nieuwe munt gekomen en die lijkt verdacht veel op de 2 euro munt. Het wordt gewoon naast en door elkaar heen gebruikt.

south-african-money-coins5 rand new

De bankbiljetten zijn echt heel mooi en er zijn oude (zonder beeltenis van Nelson Mandela) en nieuwe (mét beeltenis van Nelson Mandela). Ook deze biljetten worden door elkaar heen gebruikt. Het maakt allemaal niet uit.

Rand oud

Rand new

Na dit leerzame stukje geschiedenis over geld (ik vond het zelf ook leuk om eens uit te zoeken), even verder met Waterfront. Na een beetje rondgelopen te hebben en hier en daar een souvenir te hebben gekocht voor het thuisfront, werd ik gestrikt voor een boottocht. Nu had ik al 5 weken op een lawaai-boot gezeten dus opnieuw een ronkende dieselmotor of power-catamaran trok mij niet zo en ik besloot om te gaan voor de Esperance Schooner. Anderhalf uur voor 180 Rand, omgerekend iets meer dan 12 euro. Nou, dat had ik er wel voor over.

esperance schooner

Nadat we aan boord waren gegaan, vertrokken we al snel. Het was niet een hele grote groep, 4 Amerikaanse studenten die voor 6 maanden aan de universiteit gingen studeren en twee families. De bar ging open, we konden voor weinig een biertje krijgen en het echte zeilen kon beginnen. Geweldig, allee maar de wind die met enorme kracht de boot voortstuwde. Ik zag me al een oceaantocht maken van een half jaar ofzo en ineens moest ik denken aan het zeilmeisje Laura Dekker die 518 dagen op zee zat. Ik begreep ineens waarom. Het is gewoon gaaf om zonder ronkende motor snel door het water te varen, louter en alleen op de kracht van de wind.

DSCN0891-cpr
We waren de haven nog niet uit of het water voor ons beroerde zich en lucky us, we kwamen bijna terug in een school dolfijnen. Nu struikel je zowat in het water rondom Kaapstad over de dolfijnen, zeehondjes, zeeleeuwen en walvissen maar het blijft altijd weer een prachtig gezicht.

DSCN0893

Ook een prachtig schouwspel waren de Amerikaanse studentes die, als er een golf kapotspatte op de boeg, hard begonnen te gillen. Helaas had mijn camera te kampen met een lege batterij maar het meisje links kreeg een golf volop in haar gezicht en was doorweekt. Ik zag het aankomen, helaas kon ik dat niet meer vastleggen.

DSCN0902

De kapitein van de Esperance Schooner hoorde ik regelmatig mompelen over nieuwe douches voor de dames en ook het gegil en de kletsnatte kleding deden hem glimlachen. In gedachten zag ik hem volgende week op een knetterende Harley Davidson wegrijden om te gaan kamperen tussen de olifanten en de waterbuffels ofzo maar deze mannen hadden het goed voor elkaar. Iedere dag voor je lol gaan zeilen en er nog geld mee verdienen ook. Ik werd bijna jaloers. Na bijna 2 uur was de pret over en gingen we weer naar de haven van Waterfront.

DSCN0908-cpr

Daar -bijna- aangekomen, kon ik deze foto nog maken en toen dacht ik, ja, ik heb ook mazzel want ik kon hier 4 dagen langer blijven en mijn ticket is betaald door de baas. Ja, ik zou hier wel kunnen aarden, schoot ineens door me heen. Aangezien de bus niet meer reed, besloot ik om naar het hotel te lopen. Eens kijken hoe lang dat zou duren. En het bleek allemaal korter te zijn dan ik dacht. Dat moest ik morgen ook maar eens doen, scheelt weer een taxi.

Dag 4: 22 april 2014: Rescheduled tour Robben Island.

Ook deze dag ben ik weer vroeg opgestaan want ik had nu 3x geld uit de automaat gepind en vond het wel genoeg zo. Als ik extra vroeg opstond, kon ik lopend naar Waterfront om daar op de boot te stappen. Snel heb ik in het restaurant wat croissants gehaald en zoals ik gisteren teruggekomen was, zo liep ik nu er ook weer heen. Deze keer in een lange broek en een jas aan, want het waaide enorm. Er zat vlgs. de plaatselijke krant slecht weer aan te komen en ook de tafelberg was volledig bedekt door een grote wolk. Blij toe dat ik daar gisteren was geweest, want ik hoorde later dat de hele dag de Tafelberg dicht was ivm de gevaarlijk harde wind en de wolkensluier die alle uitzicht wegnam.

Boarding Ticket

Mijn geannuleerde ticket werd bij de Mandela Gateway netjes omgeruild voor een nieuwe ticket en de veerboot werd de Sea Princess. Een 72 foot catamaran-style veerboot die, zoals tijdens de overtocht bleek, een behoorlijke snelheid kon halen.

Sea princess cpr

De Sea Princess, leuk varen met dit bootje…

We vertrokken keurig op tijd, exact 8 uur in de morgen. Op de boot ontmoette ik een van oorsprong Zuid-Afrikaans gezin, die in Nigeria woonden. Ze spraken (eindelijk!) Afrikaans en ik maakte een praatje en onderstaande foto.

DSCN0913

Door omstandigheden heb ik eigenlijk vergeten een mail-adres te vragen, want het waren erg aardige mensen. Dus als iemand ze kent; ze wonen in Nigeria.

DSCN0921

En eindelijk was ik dan op het eiland, waar we in de wachtende bussen stapten, want het was niet de bedoeling dat we zomaar rond gingen lopen. De bus reed rond en er was een aparte tourguide. Zijn naam was Sobantu en hij vertelde op boeiende wijze het verhaal van Robben Island. En als je er over nadenkt, dan is het natuurlijk ongekend dat mensen met een andere politieke mening werden afgezonderd op een eiland.

embedded by Embedded Video

 DSCN0948-cpr

Na de rondleiding en de uitleg door een ex-politieke gevangene wat nu de hele bedoeling was van deze gevangenis, mochten we rond het hoofdgebouw, waar Nelson Mandela van 1964 (mijn geboorte-jaar) tot 1982 in detentie zat. In 1982 werd Mandela overgeplaatst naar de Pollsmoor Maximum Security Prison in Tokai.  Na hier 6 jaar te zijn vastgehouden, verhuisde Mandela naar de Victor Verster Prison, in de buurt van Paarl, waar hij een vrijstaande woning van een cipier kreeg toegewezen, evenals een privékok. Hij mocht veel bezoekers van buiten de gevangenis ontvangen. Mandela voerde vanaf 1987 in het geheim besprekingen met de minister van justitie Kobie Coetsee. In drie jaar werden elf ontmoetingen gehouden. Coetsee organiseerde vanaf mei 1988 onderhandelingen tussen Mandela en een overheidsdelegatie van vier personen. Uiteindelijk stemde de Zuid-Afrikaanse overheid er in toe dat Mandela en alle politieke gevangenen werden vrijgelaten en het ANC gelegaliseerd zou worden, op voorwaarde dat Mandela en de ANC voor altijd geweld zouden afzweren, zouden breken met de communistische partij en zich niet zouden inzetten voor het omverwerpen van de blanke regering. Mandela weigerde dat en gaf aan dat het ANC alleen met de gewapende strijd zou stoppen, als de regering dat ook zou doen.

Mandela’s vrijlating op 11 februari 1990 geschiedde op verzoek van president Frederik de Klerk. Het zorgde wereldwijd voor opgetogenheid. Na zijn vrijlating ging hij meteen naar het ANC-hoofdkwartier in Kaapstad. Het verbod van het ANC werd opgeheven en Mandela werd in juli 1991 unaniem gekozen tot haar nieuwe voorzitter. Met de toenmalige regering voerde hij onderhandelingen over een zwart-blanke toekomst voor Zuid-Afrika. In september 1992 resulteerde dat in de haastige samenstelling van een tijdelijke regering die als taak had hervormingen door te voeren.

In februari 1994 werd besloten tot het houden van vrije, niet-raciale verkiezingen in de daaropvolgende winter, om te komen tot een nationale eenheidsregering. Alle partijen die meer dan twintig zetels zouden behalen, zouden worden uitgenodigd zitting te nemen in de nieuwe regering. Mandela nodigde uiteindelijk ook partijen uit die er minder hadden gekregen.

Mandela werd op 75-jarige leeftijd president, als opvolger van De Klerk, die al een aarzelend begin had gemaakt met afschaffing van apartheidsregels. Mandela stelde met hulp van onder meer de zwarte anglicaanse aartsbisschop Desmond Tutu de Waarheids- en Verzoeningscommissie in. In december 1997 trad hij af als leider (‘president’) van het ANC ten gunste van Thabo Mbeki. (Bron: Wikipedia)

Om enigszins een indruk te krijgen over hetgeen zich heeft afgespeeld in Zuid-Afrika, heb ik een paar filmpjes gevonden die dit duidelijk uitleggen.

embedded by Embedded Video

embedded by Embedded Video

Na dit bijzonder indrukwekkende bezoek gingen we lopend terug naar de boot. Mijn 4 dagen Zuid-Afrika waren goed besteed geweest en ik heb er het maximum uit weten te halen en ik kan het iedereen aanraden te doen als je in de gelegenheid bent. Als ik weer een keer in de buurt ben, zal ik zo opnieuw naar Robben Eiland gaan.

DSCN0953

Alle foto’s in deze blog mogen gebruikt worden, mits er aan bronvermelding wordt gedaan. Onder bronvermelding versta ik een verwijzing naar deze blog op www.draijer.net en de tekst Foto: Cor Draijer

Hieronder het laatste filmpje, door mijzelf opgenomen toen we vertrokken.

embedded by Embedded Video

SF – Blakes 7

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven, Schrijfsels        Comments: 1 Comment

ZANDVOORT – Vandaag kwam ik een bericht tegen op een website over Blakes 7. Deze SF-serie was eigenlijk de 2e serie die ik als jongetje vol bewondering ging kijken. De 1e serie was Star Trek op de zondagmiddag, toen je ook nog het programma met de muis had en dat was dan het kinderprogramma van die week. Ik herinner me deze serie als een stelletje politieke verzetsstrijders, dissidenten, die bij toeval op een gevangentransport door galactic space een ander verlaten ruimteschip tegenkomen. De gevangenbewaarders gaan natuurlijk niet zelf kijken, dat durven ze niet, ze sturen een paar gevangenen er op af. En dan begint de serie pas echt. Het ruimteschip noemen ze de Liberator en daarmee gaan ze de Terran Federation dwars zitten. Nu heb ik net even de wikipedia gelezen en daar staat dat er maar liefst 4 seizoenen zijn geweest en ik kan me maar 1 seizoen herinneren. Dus heb ik even gezocht en inderdaad zijn er 4 seizoenen van 13 afleveringen gemaakt. Toch nog maar eens goed zoeken op een torrent-site… 

The Liberator

Nu was die hele serie van Blakes 7 vooral een serie van verbeeldingen want de special effects waren in die tijd nu niet echt fantastisch. Veel schaalmodellen die aan een touwtje rondvlogen en veel theoretisch gepraat en je eigen fantasie moest soms wel meewerken. Ook de bijzondere en vele buitenaardsen, waarmee regelmatig contact werd gelegd, waren gewoon mannen en kinderen in soms hele mooie pakken achter fantastische maskers. Ik vond dat vroeger geweldig en ik keek dus graag naar Blakes 7. En nu dan het hoopvolle bericht. Syfy-channel lag de laatste jaren nogal onder vuur en de echte die-hards SF-fans vonden dat ze in de steek werden gelaten met al die fantasy, bovennatuurlijke drama’s, ghosthunters en American wrestling. Het lijkt er op dat ze nu toch terugkeren naar de SF-roots, het bestaansrecht van dit televisie-kanaal. Het heeft alles te maken met kijkcijfers die naar mijn bescheiden mening gewoon verkeerd worden bepaald. Alleen de Verenigde Staten tellen voor het bestaansrecht van een serie. Terwijl er veel meer kijkers zijn buiten de VS, alleen wordt dat niet goed gemeten. Dit heeft bijvoorbeeld Eureka genekt, zo jammer! Bovendien lopen de uitzendingen wereldwijd niet synchroon en zijn er juist door dat gegeven heel veel downloads in Europa van de Amerikaanse uitzendingen.  Maar goed, Chris Carter is nu gevraagd door de Blakes 7 Remake Group, die in opdracht van SyFy-channel bezig is. En who the fuck is Chris Carter, dat is de man achter The X-files en recentelijk “The After”. Daar had ik nog nooit van gehoord maar dat is zo nieuw dat de eerste aflevering nog uitgezonden moet worden.

Ik denk, dat de remake van Blakes 7 weleens een grote hit kan worden. Van 1978 t/m 1981 werd de serie uitgezonden en ruim 10 miljoen mensen keken alleen al in de UK er naar en daarnaast werd de serie uitgezonden in 25 andere landen. Al die kijkers van toen gaan natuurlijk ook nu weer kijken en gezien de medewerking van Chris Carter verwacht ik heel veel van deze serie. Want er zijn bijna geen series meer die zich in de ruimte afspelen. Ja, Stargate, maar daar slaapt nu iedereen, wachtend op de wake-up call die ongetwijfeld een keer gaat komen. Ik heb pas maar weer eens de film bekeken, nu de director’s cut en overweeg om alles maar weer opnieuw te gaan kijken. Eerst SG1, dan SG Atlantis en dan SG Universe. Want dat was toch echt ‘mijn’ serie. Nu wordt de lijst oneindig als ik alle gekeken series hier moet gaan opnoemen maar misschien doe ik dat nog wel eens een keer. Ik herinner me ineens “Vrouwenplaneet Medusa”, ook wel Star Maidens…

Mijn digitale filmdoosjes…

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven, Schrijfsels        Comments: 2 Comments

ZANDVOORT – Soms begin je ineens wat te verzamelen, omdat je het leuk vindt of ergens voor wilt gebruiken. Zo ben ik er toe gekomen om scans van filmdoosjes te gaan verzamelen. Dat komt een beetje, doordat mijn vrouw regelmatig filmpjes krijgt voor de digitalisatie. Vaak zitten de filmpjes of films in doosjes en die zijn iedere keer weer anders. Op een gegeven moment had ik bedacht dat deze hoesjes wel leuk zouden zijn ter illustratie op de DVD-doosjes van de vereniging Genootschap Oud Zandvoort, waarvoor ik geheel belangeloos een filmarchief voor aan het aanleggen ben. En dan moet ieder filmfragment een nummer hebben en als je dan een volle DVD hebt, dan moet dat vanaf harddisk op DVD worden gebrand. En dan is een leuk hoesje natuurlijk een leuke bijkomstigheid, als dat hoesje ook nog iets verteld over de inhoud van wat op de desbetreffende DVD staat. En zo ben ik er toe gekomen dit soort scans te verzamelen. Inmiddels staan er ook een paar scans van doosjes van glasplaten tussen. Dat vond ik ook hele kunstwerkjes. Hieronder kunt u ze bekijken en gebruiken waarvoor u maar wilt. En mijn naam ergens vermelden, dat mag natuurlijk altijd…

De glasdia’s van Jan Smit uit Zandvoort

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven        Comments: 1 Comment

ZANDVOORT – Jaren geleden kwam ik in contact met meneer Smit uit Sneek. Hij bleek een kleinzoon te zijn van de Zandvoortse fotograaf Jan Smit uit de Engelbertstraat. Omdat ik toen wekelijks een rubriek schreef voor “De Zandvoorter” van de Buijze Pers, had ik een keer een oproep gedaan voor oude foto’s van Zandvoort.

 

Duwschuit uit lang vervlogen tijden

Landgoed Elswout, toen nog in Heemstede, volgens het bordje rechts, waarop staat:
Kom der gemeente HEEMSTEDE ingevolge het reglement op de wegen in Noord-Holland 

De Dam in Amsterdam, rond de eeuwwisseling van 1800 naar 1900

Via toevallige omstandigheden en omdat iemand toevallig de Heemsteedse editie had meegenomen en deze man in contact kwam met meneer Smit, kwam meneer Smit aan mijn telefoonnummer en die heeft mij vervolgens opgebeld. En of ik nog steeds oud foto-materiaal zocht van Zandvoort. Want dat had hij inmiddels gevonden op de zolder van zijn tante die al dik in de negentig was. Alles wat niet van Zandvoort was, dat moest ik maar wegdoen. Nou, dat ben ik aan het doen maar niet zomaar natuurlijk. Hieronder heb ik een kleine verzameling gescande glasnegatieven neergezet die niet van Zandvoort zijn. Slechts een paar heb ik kunnen thuisbrengen. Aangezien de afbeeldingen keurig geconserveerd zijn bewaard, zijn de scans ook heel mooi geworden. Inmiddels zijn de originele glasnegatieven ondergebracht bij het Noord-Hollands Archief, waar ze beter op hun plaats zijn dan bij mij op een plank. Ook voor deze foto’s geldt weer, gebruik van de foto is toegestaan voor non-profit doeleinden mits er wordt gedaan aan het onderschrift: Foto: Jan Smit, Zandvoort. Gebruik in boeken uitsluitend in overleg!

Onbekende familie-dia’s, niet van mij…

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven        Comments: No Comments

ZANDVOORT – Ze worden ook wel de grofvuilstruiners, nachttoeristen en scharrelaars genoemd en persoonlijk heb ik wel wat met ze. Mensen die tussen het grofvuil kijken of er nog wat bruikbaars tussen zit. En waarom ook niet. Zo heb ik in het verleden wel eens een nog werkende bandrecorder bij het grofvuil vandaan gehaald maar dat is ook al weer zo’n 35 jaar geleden. Later haalde ik regelmatig hele dozen met oude platen er vandaan want platen, die verzamelde ik toen nog. Helaas is door ruimtegebrek mijn complete verzameling LP’s en maxi-singles naar iemand toegegaan die mij nu al 2 jaar beloofd alles te digitaliseren en heeft hij totnogtoe nog maar een gedeelte gedaan. Dat heb ik nu digitaal maar het wachten duurt wel erg lang. Zelf had ik er geen zin in om al die maxisingles weer een keer op te zetten, ze op te nemen op de pc en er vervolgens een reinigingsprogramma op los te laten die de tikken er uit haalt. Daar heb ik het geduld gewoon niet voor; ik had 3200 maxisingles en dan moet de B-kant natuurlijk ook gedaan worden want daar staan juist de leukste uitvoeringen op. Of de instrumental version want die kan dan weer voor karaoke worden gebruikt. Nu heb ik ooit een paar keer in mijn leven aan karaoke gedaan en dat was geen succes, begreep ik. Bij The Voice zal ik dus nooit terechtkomen. Maar, we dwalen af want wat is er gebeurd. Ik denk een jaar geleden kwam een kennis ineens langs met een paar bakken met dia’s. Gevonden bij het grofvuil en misschien was het wel Zandvoort. Nu vindt ik een bak met dia’s altijd hartstikke leuk want je weet maar nooit. Een gepubliceerde persfoto is meestal bekend en een privé opname toch weer net even anders. Dus ik besloot om de hele bak met dia’s door de scanner te halen.

Nu heb ik een Nikon Coolscan 5000 scanner met dialader type SF-210 en dat is een verrekt handig apparaat. Hartstikke duur natuurlijk maar dan heb je ook wat. Je stopt er 24 of 36 dia’s in, afhankelijk hoe dik de diaraampjs zelf zijn, je klikt op wat opties in de software en het apparaat gaat scannen heen. Meestal loopt het proces niet vast, een enkele keer gebeurd dat nog wel eens maar je kunt gerust een aflevering van NYPD of CSI gaan kijken, het loopt meestal vlekkeloos door. Je kunt ook inscannen met de optie dat krasjes en stofjes verwijdert moeten worden en hoe dat werkt, geen idee, maar het heet ICE. En dus kwamen de dia’s als bestandjes op harddisk te staan en het resultaat ziet u hieronder. Wie het zijn en waar het is, geen idee maar ik zie volgens mij een hunebed. Dus het zou zomaar eens Drente kunnen zijn. Waar de dia’s nu zijn? Geen idee, ik heb ze niet meer staan maar digitaal dus nog wel.

De Miss Scheveningen verkiezing van 1951

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven        Comments: No Comments

ZANDVOORT – Enige tijd geleden alweer kwam één van mijn mede-bestuursleden bij het Genootschap Oud Zandvoort, Martin Kiefer, naar me toe met de mededeling dat hij een hele zak met foto’s heeft gekregen en dat niet alles van Zandvoort was. En of ik er nog wat mee wilde met de foto’s die niet van Zandvoort waren. Ja natuurlijk, dat wil ik altijd wel. Inmiddels ligt de plastic insteekhoes met de foto’s al jaren in het bakje met ‘nog doen maar heeft geen haast. Vanochtend was het echter zo ver en zijn de foto’s door de scanner gehaald. Het zijn foto’s van hetzelfde gebeuren maar gemaakt door drie verschillende fotografen. Zo zijn er 13 gemaakt door Ger Dijs uit Zandvoort. Die woonde toen nog, volgens het stempeltje achterop, op de Parallelweg nr.15. Tegenwoordig heet die straat de Secretaris Bosmanstraat en wat veel mensen niet weten is dat Suzanne Bosman van RTL daar een kleindochter van is en dat zij ook in Zandvoort heeft gewoond. Als klein meisje kwam ze bij Ome Jaap oftewel Rittetitje want dat mailde ze me vorig jaar nog. En ja, dan heb ik het over de miss Scheveningen verkiezing van 1951 en dan dwaal ik zomaar af naar Suzanne Bosman. Die overigens van snoei-harde metalmuziek houdt en onlangs nog haar 12,5 jarige jubileum bij RTL vierde. Ze was een paar jaar geleden nog in Zandvoort, ze kende niemand meer en het Zandvoort van vroeger zal er vandaag de dag iets anders hebben uitgezien dan ze zich kan herinneren uit haar jeugd, denk ik zo. Ik probeer haar al een tijdje te strikken voor een interview op radio ZFM voor het programma ZFM Oud Zandvoort. Helaas is het nog niet gelukt maar de aanhouder wint, zeg ik altijd maar. Bij de foto’s van de Miss Scheveningen 1951 verkiezing zit verder één foto van Foto Hamburg bij met een copyright-stempel achterop. Nu zoek ik me al jaren wezenloos naar de collectie negatieven van Foto Hamburg want die schijnen ergens te liggen. Want dat lijkt me toch een leuke collectie negatieven. Ook zitten er 3 foto’s bij van de bekende fotoverslaggever Simon E. Smit uit de Hobbemastraat 206 in Den Haag. Smit was al een bekend nieuwsfotograaf in de jaren dertig. Hij werd beroemd met een foto van Prinses Juliana en haar verloofde Bernhard van Lippe-Biesterfeld op de tandem. In de jaren vijftig won hij tweemaal de Zilveren Camera, in 1955 en 1957. En van deze fotograaf heb ik zomaar 3 foto’s in handen gekregen van maar liefst dik 60 jaar geleden. Het Muzee in Scheveningen is inmiddels gebeld en ook deze foto’s willen ze graag hebben. En zo heb ik weer wat gered wat van historische waarde is. Dat geeft een goed gevoel!

Wieringerwerf in de jaren ’30

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven        Comments: No Comments

ZANDVOORT – De ingescande afbeeldingen die ik hier bespreek, zaten in een heel oud papieren zakje met daarop geschreven “Wieringerwerf. De afbeeldingen laten de bouw zien van ‘iets’ en op een foto is nog te zien hoe wijds de omgeving was. Het stamt uit dezelfde periode als de negatieven van Scheveningen, namelijk begin jaren ’30. Inmiddels is contact opgenomen met het Genootschap voor de geschiedenis van de Wieringermeer zodat de negatieven een goed plekje krijgen en de afbeeldingen kunnen worden toegevoegd aan de fotobank die dit Genootschap beheerd. De foto’s zijn gemaakt door de Zandvoortse fotograaf Jan Smit en mochten de foto’s gebruikt worden, non-profit gebruik is toegestaan maar wel met naamsvermelding. En mijn naam mag er natuurlijk ook bij, geen enkel probleem!

Scheveningen in de jaren ’30

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven        Comments: No Comments


ZANDVOORT – Vandaag heb ik maar eens een mapje oude negatieven bekeken die ik hier al jaren heb liggen. De foto’s zijn gemaakt door de Zandvoortse fotograaf Jan Smit. Nu blijkt, dat deze negatieven van Scheveningen zijn. Daarop heb ik gebeld met het Muzee en die willen heel graag de originele negatieven hebben. En zo heb ik weer wat historisch materiaal gered vandaag. Hieronder staat een verwijzing naar de foto-site Flickr waar ik een album heb aangemaakt met de foto’s. Dit heb ik gedaan met een plugin die een set kan weergeven van Flickr. Deze heet de The Alpine PhotoTile for Flickr.  Zie hieronder het resultaat en dat is niet precies wat ik wilde maar als voorbeeld is het prima.  Om de plugin te configureren, is even lastig, je moet eerst je userid van Flickr hebben en dat is niet je naam. Vervolgens moet je de shortcode generator bij de instellingen van de plugin starten, daar je userid invoeren en het setnummer. Ook moet je kiezen hoe je de thumbs wilt laten verschijnen in je pagina. Naast elkaar heet dan ‘bookshelf’. Ook moet je het aantal naast elkaar invullen, hier zijn het er vier, en een maximaal aantal. Geadviseerd wordt maximaal 20 maar ja, deze set had er al meer en dan zal wel vaker gaan voorkomen. In ieder geval, het was even leuk stoeien en een plugin die een SET weergeeft vanaf Flickr is lastig te vinden. Hieronder dus het resultaat. Als ik straks 26 foto’s in de Flickr-set krijg, dan laat de pagina er maar 25 zien. Zaak is dan om het aan te passen. Ongetwijfeld zal ik een andere plugin ook gaan uitproberen maar dat zie je vanzelf wel tevoorschijn komen. Voor een Zandvoorter zoals ik zijn deze foto’s niet zo heel interessant maar voor de mensen die uit Scheveningen komen, vast wel! Voor een grotere foto, klik op het voorbeeld en automatisch opent de browser een nieuwe pagina naar de Flickr-website waar de set staat. Voor gebruik van deze jaren ’30 foto’s svp het onderschrift: “Foto: Jan Smit, Zandvoort” gebruiken. Anders wordt ik lastig en mijn naam op de één of andere manier noemen, mag natuurlijk altijd.

 

 

Tweede leven voor oude Zandvoortse redboot

Author: Cor Draijer    Category: Gevonden foto's, dia's en negatieven, Schrijfsels        Comments: No Comments
DSC09954

DSC09954

ZANDVOORT/LAUWERSOOG – In april 1959 kreeg de KNZHRM voor haar station te Zandvoort een nieuwe motor-strandreddingboot (msrb) van het ‘Comité Landbouw Red Mee’. Dit als vervanging van de toenmalige msrb C.A.A. Dudok de Wit die in 1941 op de scheepswerf Nicolaas Witsen in Alkmaar werd gebouwd. Na 18 jaar trouwe dienst in Zandvoort kwam hiervoor in de plaats een nieuwe redboot, zoals in Zandvoort wordt gezegd. De boot werd gebouwd door de Katwijkse Werf Gebr. Taat en was volledig van teakhout. De boot werd vernoemd naar Dr.Ir. S.L. Louwes, die gedurende de Tweede Wereldoorlog voedselcommissaris was en het Nederlandse volk belangrijke diensten had bewezen. In de periode 1959 tot aan het vertrek op 5 januari 1994 is de boot in Zandvoort ingezet bij tal van reddingsacties voor de Zandvoortse kust.

Door Cor Draijer

Toen na 35 jaar trouwe dienst de redboot op 5 januari 1994 voor het laatst de zee in werd gereden om uiteindelijk aan de verre horizon te verdwijnen, stonden sommige Zandvoorters dan ook met tranen in de ogen te kijken hoe ‘hun’ boot verdween. Voor de Louwes kwam weliswaar een snelle hypermoderne boot in de plaats, de Annie Poulisse (in de Zandvoortse volksmond de A.P.) maar die blauwwitte teakhouten boot had toch iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Al was het alleen maar dat de Claytontrekker, die de boot naar zee reed, voor hoofdpijn zorgde bij de Zandvoortse stratenmakers want deze trekker had metalen rupsbanden met stalen dwarsliggers en die trokken letterlijk de stenen uit de straten. In het bijzonder als er weer eens een optocht werd georganiseerd waar alle Zandvoortse verenigingen aan meededen, was het natuurlijk feest met de redboot met trekker ervoor en een hoop werk voor de stratenmakers, de dagen erna.

bld08430De Clayton-trekker van de redboot bezorgde de Zandvoortse stratenmakers regelmatig hoofdpijn

Met het verdwijnen van de teakhouten boot uit Zandvoort, verdween er een stukje Zandvoortse geschiedenis. Maar er gloorde hoop aan de Zandvoortse horizon. De msrb Dr.Ir. S.L. Louwes werd na haar buitendienststelling o.a. gebruikt voor tochten door de Amsterdamse grachten en over het IJsselmeer door de firma Reddingwerf. Maar gezien het feit dat de boot open is en er geen kombuis of overdekte restauratie op zit omdat de boot daar gewoon veel te klein voor is, bleef het een zogenaamde ‘mooiweer boot’ en bleef de belangstelling voor rondvaarten met deze boot sterk achter bij de verwachting. En dus kwam de boot weer te koop. Een aantal jaren later kwamen de vrijwilligers van de Stichting Reddingboot Suzanna uit Lauwersoog er achter dat deze boot te koop lag in Amsterdam en omdat de naamgever van de boot uit het plaatsje Ulrum, 11 kilometer van Lauwersoog vandaan, kwam, moest die Zandvoortse teakhouten boot naar Lauwersoog komen. Alle middelen werden ingezet om het voor elkaar te krijgen. De vrijwilligers van de Stichting Reddingboot Suzanna hadden al ervaring opgedaan hoe zoiets te doen en algauw was het bedrag voor de aankoop bij elkaar gebracht. De verzekering werd gesponsord, het onderhoud, de brandstof, de ligplaats, kortom, een bedrijfsplan was binnen een paar weken klaar en overtuigde alle toekomstige sponsoren.

bld12658

Met carnaval speelde de redboot ook nog een rol toen de moonshuttle werd opgevist uit zee

Nadat de Louwes vanuit Zaandam een aantal weken geleden eerst naar Hoorn was gevaren voor groot onderhoud (de boot had 4 jaar stilgelegen) en daarna naar Schiermonnikoog was gebracht, was het op zaterdag 23 april, 2011 dan eindelijk zover. Een select gezelschap, waaronder de Zandvoortse burgemeester, de heer Meijer met zijn vrouw, een delegatie van het KNRM-station Zandvoort en uw verslaggever, was uitgenodigd om naar Lauwersoog te komen. De huidige Zandvoortse redboot, de Annie Poulisse, was speciaal naar Lauwersoog gekomen. Een reeds geplande oefening in de Waddenzee kon gecombineerd worden met een bezoek aan Lauwersoog. Het havenrestaurant was de ontvangstlocatie en alles was tot in de puntjes verzorgd, inclusief het Groningse gebak. Na een welkomstwoord en een kleine toespraak door Carlo Hukema, plaatsvervangend schipper bij het KNRM-station van Lauwersoog, gingen de genodigden aan boord van de diverse schepen die klaarlagen in de haven van Lauwersoog. Een dergelijke haven is toch iets heel anders dan een strand aan zee want het gekke is dat ze in Lauwersoog dan weer geen strand hebben. De boten Suzanna, Palace Noordwijk, Annie Jacoba, Koning Willem I en de Annie Poulisse met schipper Jaap v/d Hoed voeren vervolgens de haven uit om de Dr.Ing. S.L. Louwes, die inmiddels onderweg was vanuit Schiermonnikoog, tegemoet te varen. Dat was een heel spektakel want alle schippers waren natuurlijk uitgelaten en toen ook nog eens de veerboot van Schiermonnikoog in zicht kwam, kregen de passagiers daar aan boord een doldwaze botenshow te zien. De Louwes kwam kort daarna ook in het zicht en onder een stralend blauwe hemel met een heerlijk brandend zonnetje op een vrijwel strakke Waddenzee met alleen wat kabbelende golfjes werd de boot verwelkomd. Aan het roer stond Rudy Westra, de man die enige weken geleden per telefoon liet weten dat hij de Louwes een lief bootje vond en er helemaal verliefd op was geworden. Een betere vrijwilliger kan de Stichting zich niet wensen.

Jacobien LouwesJacobien Louwes aan het roer

Te gast en aanwezig op de oude reddingboot Suzanna was mevrouw Jacobien Louwes. Zij is agrariër in de Westpolder, gemeente De Marne waaronder Lauwersoog ook valt. Midden op de kalme zee stapte zij over op de boot die vernoemd was naar haar oom, Stephanus Louwe Louwes die op 29 maart 1889 te Ulrum, gemeente Marne is geboren en in 1953 is begraven in Vierhuizen, eveneens gemeente Marne. Mevrouw Louwes mocht de boot, die als roer een helmstok heeft, de haven van Lauwersoog binnenvaren. Dat gebeurde onder luid getoeter van de scheepshoorns van de meevarende reddingboten. Na afloop sprak ik een zeer ontroerde Jacobien Louwes, die niet had gedacht dat zij de boot mocht binnenvaren. Sterker nog, tot voor enkele maanden terug wist ze niet eens van het bestaan van de boot af, terwijl ze van 1970 tot 2000 niet eens zo heel ver van Zandvoort vandaan werkte in de verpleging. Groot was dan ook haar verbazing dat de oude reddingboot ook nog eens de naam droeg van haar oom en dat de boot naar Lauwersoog kwam voor een tweede leven, als KNRM promotieboot, voor pleziervaartochten en voor asverstrooiing op de Noordzee.

Na binnenkomst in de haven van Lauwersoog, kwamen alle genodigden weer samen in Restaurette Schierzicht en kon er een hapje gegeten worden. Nadat de familie Louwes vervolgens een donatie overhandigde en een vertegenwoordiger van de KNRM Zandvoort een gedenkwaardig geschenk overhandigde, kon er worden meegevaren met de verschillende schepen, waarbij de keuze van uw verslaggever viel op de RIB-reddingboot Palace Noordwijk die met 2×75 PK motoren een intensieve beleving van het varen op zee moest geven. Daar was geen woord van gelogen, toen uw verslaggever na een half uur spelevaren weer afstapte, liep het water uit zijn broekspijpen.

Al met al was de intocht van de msrb Dr.Ing. S.L. Louwes in de haven van Lauwersoog een zeer geslaagd en onvergetelijk gebeuren. Het zou mooi zijn als deze nostalgische redboot weer eens naar Zandvoort zou komen, bijvoorbeeld op de hulpverleningsdag. Of dat in de toekomst gaat gebeuren, zal moeten blijken uit de belangstelling vanuit Zandvoort zelf.

DSC09918Ontmoeting op de waddenzee tussen de reddingsboot Suzanna en de Dr. Ing. S.L. Louwes

 

27